Greek Bulgarian English French German Italian Japanese Lithuanian Romanian Russian Spanish

Η σχέση της πίστης με τη νοησιαρχική γνώση

Πολλοί προσπάθησαν να απαντήσουν στο ερώτημα αν μπορούσε από μόνη της η φιλοσοφία, να δώσει λύσεις και απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα και τα ερωτήματα των ανθρώπων, ή αυτό δεν είναι κατορθωτό, μόνο με την καλλιέργεια της λογικής σκέψης, οπότε χρειάζεται και η συνδρομή της πίστης;
Η πιο διαδεδομένη άποψη πάνω σ΄αυτό το ζήτημα είναι εκείνη που θέλει την πίστη και τη γνώση να είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, αλληλοσυμπληρούμενα και αλληλοκαθοριζόμενα και δίχως το ένα να
αποκλείει το άλλο. Είναι όμως, έτσι;
Κάποιοι λένε πως για την κτιστή πραγματικότητα η σχέση της χριστιανικής πίστης με τη νοησιαρχική γνώση είναι παράλληλη, αλλά προπορεύεται η λειτουργία της πίστης σε σύγκριση με τη γνωστική διαδικασία, στην άκτιστη θεία πραγματικότητα, εκεί δηλαδή όπου αυτή η διαδικασία δεν έχει την αυτοδύναμη ικανότητα να διεισδύσει και η όποια ενεργοποίησή της προϋποθέτει την εμπειρία της πίστης.
Μια άλλη αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι το ότι στο σύνολό του το απομυθοποιητικό ξεκίνημα της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας υπήρξε σχεδόν θρησκευτικό και θεϊστικό. Οι Έλληνες φιλόσοφοι αρνούνται τους μύθους στο όνομα του λόγου, αναζητώντας παράλληλα μια πρώτη αρχή, ως κλειδί της «μεταφυσικής», όντας πεπεισμένοι για τη θεία υπεροχή αυτής της αρχής. Η πορεία τους, στηριγμένη στη φύση και κυρίως κοσμολογική, αποτελεί μια αναζήτηση αυτού που υπερβαίνει τη φύση και τον κόσμο.
Έτσι, ενώ ο Αριστοτέλης καταφεύγει στη φυσική για να εντοπίσει την ύπαρξη ενός πρώτου κινούντος του σύμπαντος, στο οποίο δόθηκε το όνομα του «Θεού», ο Πλάτων στον «Τίμαιο» παρουσιάζει τον φυσικό κόσμο, αυτόν που βλέπουμε, ως είδωλο του «αυθεντικού» κόσμου, δηλαδή του κόσμου των ιδεών, τον οποίο αντιλαμβανόμαστε μόνο μέσω της σκέψης. Καταλήγει δε, ο Πλάτων σε κάποιον «τεχνίτη», ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν που είναι ατελές, δίνοντας μορφή στην άμορφη ύλη.
Σε πλήρη συμφωνία με τον Εμπεδοκλή, παραδέχεται πως τα τέσσερα στοιχεία (γη – αέρας – φωτιά - νερό) ενώνονται σε διαφορετικούς συνδυασμούς και συνθέτουν τα πάντα, ενώ υπάρχουν, όπως λέει, διαφορετικά είδη ζωντανών οργανισμών στον κόσμο, μεταξύ των οποίων και τα πιο παράξενα απ΄όλα τα όντα, οι άνθρωποι, καθώς αυτοί έχουν αθάνατη ψυχή.
Εκείνο που είναι ευδιάκριτο και στην πλατωνική φιλοσοφία και στην αριστοτελική φιλοσοφία και συγκεκριμένα στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα και στα «Φυσικά» του Αριστοτέλη, είναι το ότι παρόλο που η σχετική μεθοδολογία τους είναι συναφής με την αντίστοιχη της νεότερης και της σύγχρονης φιλοσοφίας της επιστήμης, δεν έχουν ούτε καθαρά μεταφυσικά, ούτε καθαρά εμπειρικά στοιχεία και χαρακτηριστικά.
Ο Πλάτων, αυτό που έκανε ήταν να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσε ο δάσκαλός του, ο Σωκράτης, αφήνοντάς τα στην ουσία ανοιχτά, αλλά σ΄αυτή του την προσπάθεια ξεπέρασε τα όρια του φιλοσοφικού πνεύματος του δασκάλου του και ήταν επόμενο να θεωρούνται τα δικά του όρια, ως όρια του στοχασμού της κλασικής εποχής. Η έννοια της ιδέας είναι ο θεμέλιος λίθος της φιλοσοφίας του και ταυτίζεται με το απόλυτο, δηλαδή το σταθερό εκείνο λογικό σημείο, στο οποίο η ψυχή ανάγει τα πάντα, για να τα κρίνει και να τα καταξιώσει λογικά. Με μια κουβέντα, αποτελεί το μέτρο για το είναι και το μη είναι.
Η ηθική του Πλάτωνα συνδέεται με τις μεταφυσικές του, αφού θεωρεί αληθινό προορισμό του ανθρώπου, την έξοδό του από τον κόσμο και την ομοίωσή του με το Θεό, η οποία πραγματώνεται με την εξάσκηση των αρετών, της φρόνησης, της σοφίας, της ανδρείας και της σωφροσύνης.
Σε ό,τι αφορά τον Αριστοτέλη, που για είκοσι χρόνια ήταν μαθητής του Πλάτωνα, πήρε κι αυτός τις ιδέες του δασκάλου του και τις μετέφερε μέσα στα πράγματα, κάνοντας απλώς μια μετατόπιση, δίχως να ανατρέψει τη βάση τους (την πλατωνική βάση). Δεν μιλάει για μέθεξη στις ιδέες του νοητού κόσμου, αλλά για είδη νοητά που βρίσκονται στην ύλη και τη μορφοποιούν και δεν ξέφυγε από την «ουσία», που κατά κάποιον τρόπο είναι μια πλατωνική ανακάλυψη.
Έτσι, στη βάση της αριστοτελικής ηθικής ζωής, που έχει τελικό σκοπό και στόχο την ευδαιμονία, δεν μπορεί παρά να είναι ο νους.      
Ηλίας Μάρκου

Διάλογος με αναπάντητα ερωτήματα για το σύμπαν

-     Εκείνο, που με εξιτάρει σήμερα είναι αυτή η έπαρση των επιστημόνων για τον ακριβή προσδιορισμό της ηλικίας του σύμπαντος. Δεν σου κρύβω πως έχω σοβαρές επιφυλάξεις για όλα αυτά που ανακοινώνουν.
- Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μέθοδοι για τον υπολογισμό, αλλά η προσφερόμενη για κατανόηση είναι αυτή που προέρχεται από τις μετρήσεις του διαστελλόμενου σύμπαντος. Από αυτά τα είδη μετρήσεων προκύπτουν οι ταχύτητες και οι αποστάσεις των γαλαξιών και αυτές οι ταχύτητες δεν έχουν αλλάξει πάρα πολύ στα ηλικιακά πλαίσια του σύμπαντος. Η ηλικία που προκύπτει για το σύμπαν με αυτή τη μέθοδο, του διαστελλόμενου

σύμπαντος, κυμαίνεται από 13, 5 έως 14 δισεκατομμύρια χρόνια.
Μια ακριβέστερη μέτρηση, που προσδιορίζει την ηλικία του σύμπαντος στα 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, προέρχεται από μια άλλη μέθοδο, που χρησιμοποιεί τις μετρήσεις θερμοκρασίας από την κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων υποβάθρου.
Αυτή η ακτινοβολία, φίλε μου, είναι η θερμότητα του σύμπαντος που έχει απομείνει από την εποχή εκείνη, αμέσως μετά τη μεγάλη έκρηξη (που σηματοδότησε και το ξεκίνημα του σύμπαντος).
Ξέρω, φιλαράκι πως το Big Bang είναι το αγαπημένο σου θέμα για συζήτηση, αλλά αν την ανοίξουμε τώρα αυτή τη συζήτηση θα πρέπει να ξενυχτήσουμε στην παραλία. Για όσους, όμως η μεγάλη έκρηξη αποτελεί επιβεβαίωση της βιβλικής περιγραφής, νομίζω πως στο μέλλον θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους αυτή. Αλήθεια, εσύ συνεχίζεις να έχεις τις επιφυλάξεις σου πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα, ή όχι;
-   Το Big Bang, ως φαινόμενο, για μένα εξακολουθεί να παραμένει μια πρόκληση, αλλά νομίζω η σύγχυση υπάρχει μόνο σε όσους θεωρούν ότι η πίστη και η επιστήμη είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Είναι, όμως ξεκάθαρα, νομίζω τα πράγματα και διακριτοί οι ρόλοι και των δύο. Όσες προόδους κι αν κάνει η επιστήμη, σε όσα καινούργια συμπεράσματα κι αν καταλήξει, της δεν υπεισέρχεται ποτέ στη σφαίρα της μεταφυσικής. Σήμερα, μπορεί να γνωρίζουμε πως συμπεριφέρθηκε το σύμπαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από εκείνο το γεγονός που προκάλεσε τη μεγάλη έκρηξη, αλλά το γιατί έγινε, όχι μόνον το αγνοούμε, αλλά αγνοούμε και το τι υπήρχε πριν τη μεγάλη έκρηξη.
Η επιστήμη συνεχίζει το ερευνητικό της έργο και σήμερα καταγίνεται με αδιάκοπο το ενδιαφέρον της για την πλήρη αποσαφήνιση των πρώιμων γεγονότων της έκρηξης, αλλά αυτό πάντα μέσα στα όριά της. Έφτασε σε αξιοθαύμαστα επίπεδα, αλλά μόνο μετά από κάποιο χρονικό σημείο και μετά κατάφερε να κάνει τους υπολογισμούς της για τα γεγονότα που μεσολάβησαν και τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν για τη διαμόρφωση του σύμπαντος με τη σημερινή του μορφή.
Σ΄αυτή τη διαδικασία της διαμόρφωσης του σύμπαντος περιλαμβάνονται οι επιστημονικές εξηγήσεις για την εξαΰλωση της ύλης και αντιύλης, για το σχηματισμό σταθερών ατομικών πυρήνων καθώς και το σχηματισμό ατόμων (αρχικά υδρογόνου, δευτερίου και ηλίου). Με τα τωρινά, επομένως, επιστημονικά δεδομένα, η γνώση μας προς τα βάθη του απώτερου παρελθόντος φτάνει μέχρι ενός συγκεκριμένου χρονικού ορίου, πέραν του οποίου αρχίζουν οι εικασίες και οι προσδοκίες ταυτόχρονα, ότι ίσως αυτό το σημείο μελλοντικά μπορεί και να υποχωρήσει ακόμα πιο πίσω. Έτσι όσο βολικό κι αν είναι να αποδώσουμε τη μεγάλη έκρηξη σε μια κβαντική διακύμανση στο προϋπάρχον κενό, αυτόματα προκύπτουν πολλά άλλα ερωτήματα όπως: Γιατί υπήρχαν διακυμάνσεις του κενού; Γιατί υπήρχε ένα προϋπάρχον κενό; Ή πως μπορεί να υπάρχει ένα κενό, εάν δεν υπάρχει ακόμα το σύμπαν;
Αυτά τα ερωτήματα για μένα παραμένουν αναπάντητα φίλε..
Ηλίας Μάρκου

Άλλη η ανθρώπινη λογική και άλλη η υπερ - λογική του Θεού
(διάλογος φίλων)
Υπάρχουν, λοιπόν, σήμερα και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, θεολόγοι και θεολογούντες που δεν ερμηνεύουν τη Γραφή κατά γράμμα, αλλά πιστεύουν ακράδαντα πως πρόκειται για θεόπνευστα κείμενα που δεν επιδέχονται επιστημονικής αμφισβήτησης ή διάψευσης. Με δεδομένο δε, ότι ο Θεός είναι η Υπερδύναμη της δημιουργίας, είναι αυτονόητη η σκέψη πως είναι πάνω από τους νόμους της φύσης που Αυτός δημιούργησε. Στο δικό σου σκεπτικό, φίλε και τις λογικοφανείς απορίες σου, κάποιος άλλος θα μπορούσε να αντιτάξει το επίσης λογικό επιχείρημα, πως άλλη είναι η λογική των ανθρώπων και άλλη η υπερ - λογική του Δημιουργού.
Αν ο Θεός κατά την έναρξη του έργου της δημιουργίας είχε συγκεκριμένους ρυθμούς δημιουργίας, δηλαδή αρχικά είχε ταχύτητα Α και στη συνέχεια στα επόμενα στάδια της
δημιουργίας, ρύθμισε τις φάσεις της κίνησης των αστεριών και της επίγειας ζωής με ταχύτητα Β ή Ω, πως θα μπορούσε να το πληροφορηθεί αλήθεια η σημερινή επιστήμη; Είναι μάταιο, νομίζω να επιχειρείται η διάψευση της βιβλικής περιγραφής με τη σύγχρονη τεχνολογία, αφού όχι μόνον αγνοούμε τη ροή των γεγονότων της δημιουργίας, αλλά κι ούτε μπορούμε να υπολογίσουμε την ταχύτητά τους. Αν κάθε μέρα της δημιουργίας αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη γεωλογική περίοδο, ή αν ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια σημερινά χρόνια, ποιά επιστημονική τεκμηρίωση μπορεί να υπάρξει για να αποσαφηνίσει τα πράγματα και να ικανοποιήσει τη δική μας περιέργεια; Κάτι άλλο επίσης που μας διαφεύγει είναι το ό,τι η «Γένεση» δεν είναι βιβλίο αστρονομίας, ούτε γεωλογίας ή βιολογίας ή ανθρωπολογίας, στο οποίο να περιγράφεται με λεπτομέρειες η δημιουργία του σύμπαντος κόσμου.
Αυτά τα λίγα προς το παρόν, αλλά δεν είμαι σίγουρος εάν είναι αρκετά για να σταθούν ισοδύναμα απέναντι από τους δικούς σου προβληματισμούς.
-     Κάθε άποψη και σε οποιοδήποτε θέμα, πάντα κάτι έχει να συνεισφέρει, είτε για να αμβλύνει κάποιο προβληματισμό, είτε να τον οξύνει και να τον επεκτείνει. Ενδιαφέροντα πάντως και ίσως χρήσιμα για κάποιους τα όσα είπες και μάλιστα δείχνουν την κατασταλαγμένη άποψή σου για την αλήθεια της Βίβλου, σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου, από το Θεό.
   Εκείνο, όμως, που μου έκανε εντύπωση είναι τα πολλά αν, που χρησιμοποιείς στους συλλογισμούς σου, γεγονός που μαρτυράει πως καταγίνεσαι με πολλές υποθέσεις και εικασίες παρά με λογικά συμπεράσματα. Θα ήθελα, όμως, να επιστρέψουμε για λίγο στον υπαινιγμό του φίλου μας σχετικά με τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης, η οποία δήθεν επιβεβαιώνει τη Βίβλο.
Έχει επιστημονικά αποδειχθεί, ότι το σύμπαν γεννήθηκε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια και μάλιστα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης έκρηξης, και έτσι μας προέκυψε ο χώρος και ο χρόνος. Σε ποιο χώρο εκτινάχθηκαν τα παράγωγα της έκρηξης ή τι υπήρχε πριν από αυτήν, μπορεί για κάποιους να αποτελούν ακόμα ζητούμενα, όπως προανέφερε, αλλά αν θεωρήσουμε ότι η αρχή της δημιουργίας είναι το σημείο όπου η γνώση τερματίζεται, τότε είναι χωρίς ιδιαίτερα σημασία. Αυτή η θεωρία της μεγάλης έκρηξης, είναι σήμερα η κυρίαρχη επιστημονική άποψη για την προέλευση του σύμπαντος, αλλά παράλληλα θεωρείται και το όπλο των αμφισβητιών της βιβλικής περιγραφής ή κάνω λάθος;
-   Αλήθεια είναι φιλαράκι πως οι ορθολογιστές της εποχής μας και οι αθεϊστές γενικότερα, τοποθετούν τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης απέναντι από τη «Γένεση», για να δείξουν το ασυμβίβαστο αυτών των δύο, αλλά για μένα αυτός ο επιχειρούμενος διαχωρισμός είναι παραπλανητικός. Πριν ακόμα ολοκληρωθεί η επιστημονική στήριξη της θεωρίας του Big Bang έσπευσε να την υποστηρίξει και να την εγκωμιάσει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με τον αρχηγό της, τον πάπα Πίο ΧΙΙ. Βέβαια ούτε η δική μας, η Ορθόδοξη, ούτε οποιαδήποτε άλλη Εκκλησία εξέφρασε αντιρρήσεις, και μπορώ μάλιστα να επιβεβαιώσω πως υπάρχουν πολλοί πιστοί που ερμηνεύοντας το «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην» της «Γένεσης» θεωρούν πως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός υπήρχε πάντοτε και αυτή η πρώτη του Θεού ενέργεια είναι απολύτως συμβατή με την επιστημονική γνώση του Big Bang.
Ηλίας Μάρκου

Τι προσφέρει ο μοναχισμός στην κοινωνία ;

Σύμφωνα με τα γραπτά των πατέρων της ερήμου (κατά τον 4ο και 5ο αιώνα) οι μοναχοί είναι άνθρωποι που έχουν διαχωριστεί γεωγραφικά από όλα και όλους, αλλά ταυτόχρονα συνδέονται κατά τρόπο αόρατο με όλους και με όλα μέσα από του Χριστού την αγάπη και την προσευχή.
Ο μοναχισμός διατηρεί ανόθευτη και κρατά ζωντανή την εμπειρία του Ιησού. Μέσα στις μονές, οι μοναχοί και οι μοναχές απελευθερώνονται από τις βιολογικές ανάγκες και τις εγκόσμιες έγνοιες και μέριμνες και ανακατευθύνουν όλη τους την ενέργεια, την προσοχή και το ενδιαφέρον τους προς την πλευρά της αποκλειστικής ενασχόλησης με την αλήθεια της πραγματικότητας του Θεού.  Της πραγματικότητας αυτής μάρτυρες είναι οι άγιοι και οι αγίες, που δίνουν δύναμη παρηγοριάς στους ανθρώπους, οι οποίοι αδυνατούν να αποσπαστούν από τα καθήκοντά τους στον κόσμο ή και να τα εγκαταλείψουν για να ακολουθήσουν τον μοναχικό δρόμο, επιδιώκοντας την άμεση εμπειρία του θείου. Η βιωματική μαρτυρία των αγίων προσφέρει μια έμμεση επαλήθευση της πραγματικότητας του Θεού σε όλους μας. Αν δεν υπήρχαν οι προφήτες και οι άγιοι, για να επιβεβαιώσουν και να επισφραγίσουν την παρουσία του Θεού στον κόσμο μέσα από τα θαύματά τους και το προσωπικό τους παράδειγμα, ο Θεός σε τίποτα δε θα διέφερε από μια φιλοσοφική θεωρία ή μια στοχαστική αφαίρεση.
Είναι σημαντικό το ότι υπάρχουν Μοναστήρια, ότι υπάρχουν Μοναχοί και Μοναχές, στους οποίους ανατίθενται διακονήματα μέσα στην Εκκλησία, για να φωτίζουν και να καθοδηγούν τον κόσμο και κάθε ενδιαφερόμενο στην οδό της σωτηρίας. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας έλεγε, «οι Άγγελοι είναι το φως των Μοναχών, και οι Μοναχοί είναι το φως των κοσμικών».
Όμως, όπως δεν ήταν αρκετό το ότι ήρθε ο Χριστός στη γη, αλλά έπρεπε και να τον ακολουθήσει όποιος ήθελε τη σωτηρία του, έτσι και τώρα, δεν αρκεί που υπάρχει ο Μοναχισμός για να βοηθάει όσους αγωνίζονται, αλλά πρέπει και ο κόσμος να θέλει να σωθεί, και να θέλει να φωτισθεί από τούς Μοναχούς.
Οι Γέροντες στο Άγιο Όρος, με ταπεινό και συγκαταβατικό πνεύμα υπενθυμίζουν σε όλους μας πως αν δεν θέλει ο κόσμος να σωθεί, τότε βρίσκει διάφορες προφάσεις, για να δικαιολογήσει την αδιαφορία του.
Ηλίας  Κ  Μάρκου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πότε εμφανίστηκε ο θρησκευόμενος άνθρωπος;

Πως γίνεται, από τη μια οι επιστήμονες να μιλούν για τον Homo neanderthalensis και να τον θεωρούν πως δεν έχει καμιά σχέση με τον πρόγονο του σύγχρονου ανθρώπου και από την άλλη να καταλήγουν σε υποθετικά συμπεράσματα ότι τάχα πίστευε στη ζωή μετά το θάνατο; Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος στα πρώτα στάδια της εξελικτικής του διαδρομής, όταν ακόμα δεν είχε γίνει κάτοχος του πολύτιμου δώρου της λαλιάς, να σχηματίσει ιδέες και να διαμορφώσει πεποιθήσεις και πιστεύω, μόνο με το πνεύμα; Κοινή είναι η επιστημονική παραδοχή πως
μόνον όταν ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει μπόρεσε να εκφράσει αισθήματα και κατάφερε να τα συστηματοποιήσει δίνοντάς τα μία μόνιμη αξία. Μόνο συνομιλούντες οι άνθρωποι ενίσχυσαν τους κοινούς φόβους τους και δημιούργησαν μία κοινή παράδοση γύρω από τα λεγόμενα «ταμπού». Αφού, όμως, κάποτε στο μακρινό παρελθόν, στα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι ζούσαν απομονωμένοι και διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη του πλανήτη, δίχως καμιά δυνατότητα επικοινωνίας και συναναστροφής, πως θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κοινούς μύθους και παραδόσεις;
Από τη σύγχρονη ιστορία έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός μικρού λαού στην Τασμανία, πλήρως αποκομμένου από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος έζησε κάτω από τις ίδιες συνθήκες με αυτές της παλαιολιθικής εποχής, μέχρι που το νησί, το 1642, ανακαλύφθηκε από τους Ολλανδούς. Η Τασμανία είναι μεγάλο νησί 200 περίπου χιλιόμετρα νότια της ηπειρωτικής Αυστραλίας με έκταση ίση περίπου με τη μισή της Ελλάδας και πιστεύεται πως ήταν ενωμένη με την Αυστραλιανή ήπειρο μέχρι το τέλος της πλέον πρόσφατης εποχής των παγετώνων, πριν από περίπου δέκα χιλιάδες χρόνια. Πρωτοκατοικήθηκε από ανθρώπους από τότε που ήταν ενωμένη με την αυστραλιανή ήπειρο, τουλάχιστον 35.000 χρόνια πριν και η πρώτη θέασή της από Ευρωπαίο καταγράφεται στις 24 Νοεμβρίου 1642 από τον Ολλανδό εξερευνητή Άμπελ Τάσμαν, ενώ αργότερα ακολούθησαν οι Βρετανοί, το 1777, με τον Τζέιμς Κουκ.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που εγκαταστάθηκαν στην Τασμανία ήταν κατάδικοι με τους φρουρούς τους, με αποστολή τους την ανάπτυξη της γεωργίας και όχι μόνον, εξολοθρεύοντας και εκδιώκοντας σταδιακά τους ιθαγενείς (Αβοριγίνες). Αυτός ο λαός, λοιπόν, αυτή η πρωτόγονη φυλή που δυστυχώς εξαφανίστηκε, (ο τελευταίος αμιγώς ιθαγενούς καταγωγής Τασμανός, ο Truganini, πέθανε το 1876), έμεινε μόνη κι απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δεκαπέντε έως εικοσιπέντε χιλιάδες χρόνια!
Πιθανολογείται πως οι πρώτες λέξεις των πρώτων ανθρώπων ήταν κυρίως επιφωνήματα πόνου, κινδύνου ή πάθους ή αντιστοιχούσαν προς συγκεκριμένα υλικά αντικείμενα. Το Θεό, όμως, ως όρο, ως λέξη και έννοια, σε ποιο ακριβώς στάδιο, σε ποια εποχή κατάφερε ο άνθρωπος να τον εκφράσει;
Ηλίας  Κ  Μάρκου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


Ξεκινήσαμε από το μηδέν για να καταλήξουμε στο μηδέν;

Αν όλη η ύλη γίνει κάποτε ακτινοβολία, τότε η πορεία του κόσμου ορίζεται μεταξύ δύο μηδενικών; Ξεκινήσαμε από το μηδέν για να καταλήξουμε στο μηδέν; Ακόμα, όμως κι αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα και συμβούν τα γεγονότα, όλο αυτό το μυστήριο θα μπορούσε να είναι κάτι το τυχαίο;
Κι αν πάλι απορρίψουμε το τυχαίο, γιατί στο βάθος της, μια τέτοια υπόθεση κρύβει πολλές
αδυναμίες, τότε με τι άλλο θα μπορούσαμε να την αντικαταστήσουμε;
Αυτά κι άλλα πολλά κουβέντιασε με το γέροντα στο Άγιο Όρος…..
Δε χωράει καμιά αμφιβολία, πως το Όρος προσφέρει μια άλλου είδους «γνώση».
Είναι ξεχωριστό «πανεπιστήμιο», χωρίς η ιδιαιτερότητά του να μεταφράζεται σε ιδιορρυθμία. Έχει μια μοναδικότητα που εμπεριέχει μέσα της τη μυστική διαφορετικότητα των τρόπων συμπεριφοράς, της καθημερινής ζωής και του πνεύματος. Αλλά δυστυχώς εμείς σ΄αυτό το «πανεπιστήμιο» δεν μπορούμε να φοιτήσουμε και από τη «γνώση» που προσφέρει εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε, γιατί είμαστε ακόμα «αναλφάβητοι».
Ας επανέρθουμε όμως στα κοσμικά. Με όλη αυτή την περιπλάνηση στον κόσμο της γνώσης για τη συγκομιδή απαντήσεων στα πολλά ερωτήματα που σχετίζονται με την προέλευση και την κατάληξη του σύμπαντος, διαισθάνομαι, φίλε, πώς να το πω, μια τελικότητα, έναν σχεδιασμό, αλλά δεν μπορώ επακριβώς να ξεδιαλύνω περί τίνος ακριβώς πρόκειται.
Όπως καλύτερα από μένα γνωρίζεις, πάντοτε οι άνθρωποι στέκονταν με απορία απέναντι στο μυστήριο της απαρχής και του τέλους του κόσμου, όσα κι αν γνώριζαν και ποτέ δεν εγκατέλειψαν την επιστημονική γνώση και έρευνα, όσες εξηγήσεις κι αν προσπάθησαν να δώσουν μέσω της πίστης. Η επιστήμη τελικά, φίλε, δε στοχεύει στην εξάλειψη της πίστης, αλλά αφαιρώντας από το πρότυπο, που δίνει αίσθηση και επίγνωση καταλήγει σ΄ένα σχετικό μυστήριο. Έτσι, αντί το φως να είναι κιτρινοπρασινοκόκκινο είναι μήκη κυμάτων που τα δείχνει ένας αριθμός. Κι όσο οι φυσικοί θα διατείνονται πως έχουν τις εξηγήσεις για τα φαινόμενα του σύμπαντος, οι θεολόγοι θα εξακολουθούν να επιμένουν ρωτώντας, πως προετοιμάστηκε ο αιτιολογικός ειρμός στην αρχή.Κι όσο θα υπάρχουν απόλυτες επιστημονικές απόψεις, οι θεολόγοι θα αντιτείνουν τη μεσολάβηση του Θεού για το ξετύλιγμα του αιτιολογικού ειρμού. Νομίζω, όμως - και δεν ξέρω αν συμφωνείς - πως και οι δύο (επιστήμονες και θεολόγοι) αναρωτιούνται αν κάποτε θα μπορέσουν μεταξύ τους να συγκλίνουν, ή θα συνεχίσουν να κινούνται σε διαδρομές παράλληλες.Μην επαναλαμβάνεις το λάθος των πολλών. Η επιστήμη, μπορεί να είναι για τον άνθρωπο, ο καταλληλότερος ίσως τρόπος να ανασυγκροτήσει μια νοητή πραγματικότητα και να γίνει ίσως κυρίαρχος του κόσμου που τον περιβάλλει, αλλά δεν μπορεί παράλληλα να απαντήσει στις συγκινησιακές ανάγκες του.Τον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο και επιστήμονα Καντ, δεν τον άφηνε έκθαμβο μόνον ο έναστρος ουρανός, αλλά και ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου. Σήμερα παρακολουθώ τους - δίχως Θεό - επιστήμονες να διαφοροποιούνται από άλλους συναδέλφους τους - με Θεό - επειδή δεν μπορούν δήθεν να θέσουν τα ίδια με αυτούς ερωτήματα και ούτε φυσικά θα μπορούσαν ποτέ να αναζητήσουν τις ίδιες απαντήσεις με αυτούς!Αυτό κι αν είναι επιχείρημα!Από την άλλη, όμως, μου είναι ακατανόητη και η ομολογία θεοπιστίας κάποιων άλλων , οι οποίοι απλά και μόνο βασίζονται στα εκάστοτε κενά, τις δυσκολίες και τα αναπάντητα ερωτήματα της επιστημονικής έρευνας και γνώσης! Κι αναρωτιέμαι, πάντοτε καλοπροαίρετα, αν με την πάροδο του χρόνου κάποια ή όλα αυτά τα κενά καλυφθούν, τα υποστυλώματα της πίστης τους θα καταρρεύσουν;
Ηλίας Μάρκου

Η αλήθεια της αγάπης

Στο πνιγηρό περιβάλλον της μεγαλούπολης, με την αλληλεγγύη σχεδόν φευγάτη από την απρόσωπη σύγχρονη κοινωνία και την αποξένωση να κυριαρχεί στις εργασιακές σχέσεις των ανθρώπων, αναζητά διέξοδο…
Ταξιδεύει, παρατηρεί και ανιχνεύει, μελετά και μαθαίνει, καταλαβαίνει και σκέφτεται, προβληματίζεται κι ελπίζει, ενώ δεν παραλείπει να καταγράφει τους προβληματισμούς και τις εντυπώσεις του στο Ημερολόγιό του. Και μπορεί να αισθάνεται πως δεν είναι αρκετή η πηγή της επιστημονικής γνώσης για να ξεδιψάσει, αλλά η περιπλάνησή του στις απέραντες στέπες της ιστορίας του κόσμου συνεχίζεται με την ελπίδα πως κάπου θα υπάρχει και η όαση.
Ένας Γέροντας στο Μοναστήρι που επισκέφθηκε τού είχε συστήσει να στρίψει το τιμόνι της αναζήτησης προς άλλη κατεύθυνση, ιχνηλατώντας τα σημάδια του Θεού στον κόσμο με την καρδιά περισσότερο και λιγότερο με το νου.
Μόνον έτσι μπορείς να φτάσεις εκεί που δεν έχει παρέκει, γιατί συναντάς την Αλήθεια της Αγάπης.
Και συνέχισε λέγοντας: Το δρόμο και τον τρόπο που πρέπει να ακολουθήσει ο άνθρωπος για το συναπάντημά του με το Θεό τον έδειξε ένα πρόσωπο μοναδικό στον κόσμο, ο Ιησούς Χριστός, λέγοντας: «εντολήν καινήν δίδωμι, υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς, ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους» (Κατά Ιωάννην 13,34).
Ηλίας  Κ  Μάρκου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το ανικανοποίητο, δεν τιθασεύεται με το τίποτα!

Τι είναι τελικά το διάστημα; Είναι ένα κενό με άπειρες διαστάσεις, ή ένα κενό χωρίς διαστάσεις; Οι ειδικοί επιστήμονες είναι σίγουροι πλέον, πως σ΄αυτό το απροσδιόριστο κενό και σε τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους είναι διασκορπισμένοι οι λεγόμενοι απλανείς αστέρες, που δεν είναι παρά ακτινοβολούντα κέντρα θερμότητας και φωτός. Άπειρα είναι αυτά τα αστέρια στο διάστημα και η απόστασή τους από τη Γη, επίσης άπειρη και
για πολλά από αυτά απροσμέτρητη.

Ο Ήλιος, η πηγή της ζωής , που φαίνεται σε μας σαν μια μεγάλη πύρινη σφαίρα, είναι ένας απλανής αστέρας, αλλά είναι πολύ κοντά μας, γι αυτό και τον διακρίνουμε. Λέμε πολύ κοντά, σε σύγκριση πάντα με άλλους.
Μυστήριο η προέλευση της ζωής και η δημιουργία του σύμπαντος!
Η μέση απόσταση του Ήλιου από τη Γη είναι 149.000.000 χιλιόμετρα και η διάμετρος του πυρακτωμένου αυτού όγκου είναι 1.392.000 χιλιόμετρα. Αν η Γη ήταν μια σφαίρα με διάμετρο 0,025 μέτρα, ο Ήλιος θα ήταν μία σφαίρα με διάμετρο 2,70 μέτρα και η μεταξύ τους απόσταση, ή μάλλον η απόσταση Γης - Ήλιου θα ήταν 293 μέτρα. Γύρω από τον Ήλιο, όμως, περιστρέφονται σε μεγάλες αποστάσεις, εκτός από τη Γη μας και άλλοι πλανήτες. Η Σελήνη σε απόσταση 0,75 μέτρα από τη Γη, ο Ερμής 113 μέτρα, η Αφροδίτη 226 μέτρα, ο Άρης 455 μέτρα, ο Δίας 1.555 μέτρα, ο Κρόνος 2.730 μέτρα, ο Ουρανός 5.460 μέτρα και ο Ποσειδώνας 8.645 μέτρα.
Πέρα από αυτό, το ηλιακό μας σύστημα, δεν υπάρχει παρά το κενό και παγερό διάστημα, δίχως ίχνη ζωής.
Η διάμετρος του κόσμου στον οποίο ζούμε είναι λίγο μικρότερη από 13.000 χιλιόμετρα. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στο απώτατο παρελθόν, ο ήλιος ήταν μία μάζα ύλης, ρευστή και πυρακτωμένη, η οποία περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό της και ήταν πολύ περισσότερο εκτεταμένη απ΄ότι είναι σήμερα. Από αυτή τη μάζα αποσπάστηκαν διάφορα τμήματα και διαμορφώθηκαν έτσι, αυτά που σήμερα ονομάζουμε πλανήτες, μεταξύ των οποίων κι αυτός που μας φιλοξενεί, δηλαδή η Γη μας!
Σαν παραμύθι μοιάζουν οι περιγραφές των επιστημόνων, όταν εκφράζονται με απλά λόγια για να κατανοούνται από όλους τους ανθρώπους. Είναι, όμως, αληθινό αυτό το παραμύθι;
Υπάρχει βέβαια και το άλλο «παραμύθι», αυτό του Μωυσή, αλλά μήπως κι εκείνο επιβεβαιώνεται από κάπου ως αληθινό;
Κατά τη «Γένεση»: « Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην», δηλαδή, ο κόσμος, το σύμπαν, δεν προϋπήρχε κι ούτε δημιουργήθηκε μόνο του, αλλά το δημιούργησε ο Θεός «εν χρόνω», γιατί Αυτός από το μηδέν προάγει την ύπαρξη!
Συνεχίζει δε η «Γένεση» λέγοντας: «Και είπεν ο Θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως», δηλαδή το φως, για το οποίο γίνεται λόγος εδώ, δεν είναι παρά μια άπειρη φωτεινή μάζα, από την οποία ο Δημιουργός αργότερα απέσπασε τον ήλιο και όλα τα ουράνια σώματα, που έχουν την ιδιότητα να λάμπουν ή και λόγω της μεγάλης πυκνότητάς τους να απορροφούν το φως.
Αυτά περίπου λένε οι θεολόγοι με επίσης απλά λόγια για να κατανοούνται από όλους. Και τα ερωτήματα πληθώρα!
Μήπως τελικά είναι το ίδιο παραμύθι, αλλά με διαφορετικά λόγια;
Αν η επιστήμη δεν είναι ο μοναδικός δρόμος γνώσης για να ανακαλύψουμε την αλήθεια, μήπως η Γραφή είναι ο άλλος δρόμος που θα μας οδηγήσει εκεί;
Και αν είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι που καταλήγουν στο ίδιο τέρμα, η πίστη στο Θεό και η πίστη στην επιστήμη μπορούν να συνυπάρχουν και να συνδυάζονται σε μία και μοναδική κοσμοθεωρία;
Μήπως τελικά η επιστήμη, που κάποιοι τη θεωρούν εξ αντικειμένου πως βρίσκεται σε σύγκρουση με τη Βίβλο, στηρίζει, υποστηρίζει και επιβεβαιώνει τη «Γένεση»; Κάπου μέσα σε όλον αυτόν τον καταιγισμό των αναπάντητων ερωτημάτων, κάνει την εμφάνισή του στον ορίζοντα των σκέψεών μου, ο θεός του Αναξίμανδρου, το άπειρο!
Ηλίας Μάρκου

Χριστιανικά ή εκκοσμικευμένα Χριστούγεννα;

Γράφει ο Σωτ.Αθ.Μουντζούρης

Η κατάργηση τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων δεν είναι πρόσφατη επιδίωξη. Επιχειρήθηκε και στο παρελθόν [όπως π.χ.το 1644 στὴ Βρεττανία, μὲ νόμο και στην κομμουνιστικὴ Ρωσία 1917 μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος, το 1990)]. Η σημερινή κοινωνία, η λεγόμενη και παγκοσμιοποιημένη και ο σύγχρονος πλιτισμένος κόσμος, ενώ καθιερώνει διάφορες γιορτές, (παγκόσμιες ημέρες και τοπικές εορτές αγροτικών προϊόντων κλπ), προσπαθεί να εκτοπίσει και να εξαφανίσει «από προσώπου γης» τα γενέθλια του Χριστού, ενώ παράλληλα διαφημίζει (και επέτυχε μάλλον) τον εορτασμό των γενεθλίων σε όλους μας, καταργώντας την ημέρα της ονομαστικής εορτής
Σήμερα, φανατικός πολέμιος «της του Χριστού γέννας» (Χριστουγέννων), είναι η εκκοσμίκευση, που θέλει να υποβαθμίσει το γεγονός και να το εντάξει σε πλαίσια οικονομικοκοινωνικά-υλιστικά. Έτσι βλέπουμε μια νέα διαφορετική εικόνα στα σπίτια μας, στο περιβάλλον μας και στην κοινωνία την σύγχρονη. Στην Αμερική και στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα «οι υπεράγαν προοδευτικοί-εκσυγχρονιστές», για να μην προσβληθούν δήθεν οι αλλόθρησκοι προσπαθούν
να σβήσουν στην κυριολεξία την λέξη Χριστούγεννα. Ό,τι δηλαδή δεν πέτυχε ο Ηρώδης να το πετύχουμε με σύγχρονους τρόπους σήμερα!
Στην αγορά με δυσκολία βρίσκει κανένας ευχετήριες κάρτες που να γράφουν «Καλά Χριστούγεννα» και σπανίως οι ευχόμενοι δι΄αλληλογραφίας (έντυπης ή ηλεκτρονικής ) αναφέρονται σε «Καλά Χριστούγεννα», φράση που αντικαταστάθηκε με την γνωστή «Καλές γιορτές». Το ίδιο συναντάς και σε διαφημίσεις, άλλα μηνύματα και σε επιγραφές δημοσίων και άλλων χώρων. Πρόσφατα διάβαζα ότι και στα σχολικά εγχειρίδια οι μαθητές δεν βοηθιούνται καθόλου να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημα των Χριστουγέννων, που είναι η ενανθρώπηση του Θεού (ο Θεός έγινε άνθρωπος για να βοηθηθούμε στην κατανόησή του και κατά συνέπεια στην σωτηρία μας). Περισσότερες αναφορές γίνονται για ξωτικά και καλικάτζαρους. Προσπαθούμε να ανασυστήσουμε την ειδωλολατρία-και αυτό το θεωρούμε πρόοδο, εκσυγχρονισμό και πολιτισμό-ενώ ο Χριστός ήλθε και την κατήργησε! Σήμερα θεωρούμε Χριστούγεννα τα ρεβεγιόν και το Χριστουγεννιάτικο δένδρο. Η φάτνη με τον μικρό Χριστούλη (που τραγουδούσαμε στα χρόνια μας, ως μικροί μαθητές), την ψαλμωδία των Αγγέλων, την παρουσία των ποιμένων, έλειψαν πλέον. Η Θεία λειτουργία των Χριστουγέννων δεν μας ενδιαφέρει και τόσο, όσο η ανεύρεση καλής θέσης σε νυκτερινό κέντρο (για «ρεβεγιόν») ή για χαρτοπαιξία την πρωτοχρονιά.
Όσον αφορά την Ελλάδα της κρίσης, μάλλον δύσκολα να πεισθούμε ότι υπάρχει…., αφού οι αποδράσεις για εξωτερικό, χιονοδρομικά κέντρα (εσωτερικού και εξωτερικού) και οι μετακινήσεις για εκδηλώσεις «Ξωτικών κλπ» καλά κρατούν. Χιλιάδες οι μετακινούμενοι και σε εκατοντάδες χιλιόμετρα με δαπάνες και προσωπικούς κινδύνους. Με όλα αυτά που συμβαίνουν - και τα ζούμε ως κανόνα και όχι ως εξαίρεση - γιατί αγανακτούμε για εκείνα προαναγγέλλονται να συμβούν στο μέλλον (κατάργηση θρησκευτικού μαθήματος, πρωϊνής προσευχής μαθητών, αποκαθήλωση εικόνων και χριστιανικών συμβόλων από δημόσια σχολεία και άλλους χώρους, κατάργηση θρησκευτικών εορτών, απαγόρευση παρουσίας κληρικών και πνευματικών σε δημοτικά σχολεία ακόμη, νομοθέτηση αντιχριστιανικών νόμων κλπ);
Μήπως ήδη ζούμε σε μια αποχριστιανοποιημένη κοινωνία, ειδωλολατρική και σε ένα κράτος που έπαψε να νομοθετεί χριστιανικά αλλά προκλητικά και με σχέδιο επιδίδεται στην εξαφάνιση των ιερών και οσίων, των αγνών ηθών, εθίμων και ιδανικών της πατρίδας μας; Και θέλουμε χαρά και ελπίδα και αντιμετώπιση των δυσκολιών μας, χωρίς Χριστό; Χωρίς «να έχουμε τον Θεό μας» πως θα μετριάσουμε τον πόνο μας, την δυστυχία μας και θα θεραπεύσουμε τις αδυναμίες μας (ως άτομα, κοινωνία και έθνος) για να ιδούμε καλύτερες φωτοφόρες και ελπιδοφόρες μέρες;
Οι γιορτές μας, πρέπει να είναι όπως εκείνες των πατεράδων μας και των προγόνων μας. Γιορτές χριστιανικές που μας ενώνουν, αδελφώνουν, μας χαροποιούν, μας καθιστούν αλληλέγγυους στον πόνο του διπλανού μας, του φτωχού και αστέγου που υστερεί, του μοναχικού, αδυνάμου, ανήμπορου και ξένου, που θέλουν αγάπη και στοργή.
Καλά Χριστούγεννα και ευλογημένα σε όλους , με πνεύμα χριστιανικό, ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό.


Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου
Ειλικρινά λυπούμαστε για ό,τι βλέπουμε γύρω μας και ακούμε. Στην όμορφη Ορθόδοξη χώρα μας εισβάλλει επίσημα η αμαρτία και νομιμοποιείται.
Παίρνει τα εύσημα η ομοφυλοφιλία, αυτή η βδελυκτή αμαρτία και εισέρχεται με καμάρι να σταθεί δίπλα στο γνήσιο και άγιο.
Μια ανατριχίλα διαπερνά το «είναι» μας. Μια αμαρτία που οδηγεί τον

άνθρωπο στη βεβαία καταδίκη της ψυχής, σύμφωνα με την πίστη αυτού του λαού, που παρά τις δυσκολίες αποδεικνύει κάθε μέρα ότι πιστεύει και βαδίζει με προσδοκία προς τα Χριστούγεννα, τη Μητέρα των εορτών, έρχεται να καλοκαθήσει ως νόμιμο αγαθό ανάμεσα στ’ άλλα. Τι κρίμα! Κανείς δεν διαμαρτύρεται.
Ούτε κι αυτά τα πολιτικά κόμματα, τα οποία ως χθες πιστεύαμε ότι απαρτίζονται απ’ τις υγιείς δυνάμεις αυτού του λαού, υψώνουν ανάστημα. Μοιρολατρικά, για να μη χάσουν τις ψήφους των ομοφυλοφίλων, σκύβουν το κεφάλι.
Και κρέμονται από τις δυσοσμίες που αναδύουν τα άλλα «πολιτισμένα» κράτη που γρηγορότερα από μας, αποδέχτηκαν το μαύρο σαν άσπρο, το πικρό σαν γλυκύ, το παράνομο σαν νόμιμο. «Ουαί», θάλεγε ο Ησαΐας.
Ουαί, λένε όλες οι φωνές αυτού του τόπου απ’ την αυγή της υπάρξεώς του μέχρι σήμερα. Χάσαμε τη ρότα. Νομοθετούμε άνομα.
Νόμιμον έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι το γνήσιο, το καλό, αυτό που μεταγγίζει ζωή και αποθαρρύνει και μαραίνει ό,τι βάρβαρο και κακό.
Νόμιμον, μία λέξη με καρκινική γραφή. Που διαβάζεται κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη ίδια σαν να μας λέει ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις όρια αμετάθετα.
Πονάμε τον αμαρτωλό. Είμαστε όλοι εξ άλλου αμαρτωλοί. Τον πονάμε και τον συντρέχουμε. Τον θεραπεύουμε και τον αποκαθιστούμε.
Γινόμαστε αρωγοί στον πόνο του και το μαρτύριό του. Την αμαρτία όμως που τον ταλαιπωρεί και τον πλανά, με ποια λογική την ανεβάζουμε σε ύψη;
Έδωσε Νόμο ο Θεός. Σύμφωνα με το Νόμο Του καλούμεθα να ζούμε. Κι αυτό δεν είναι τιμωρία, δεν είναι βάσανο και φορτίο, είναι καταξίωση και δικαίωμα.
Έδωσε Νόμο ο Θεός. Κι ο λαός μας ζυμώνεται με το Νόμο του Θεού, είκοσι αιώνες τώρα, είκοσι λαμπρούς αιώνες που έδωσαν αγίους και δικαίους, και οι άνθρωποι έχοντας σαν πολικό αστέρα τον Νόμο, τον Θείο Νόμο και τον Νόμο τον ανθρώπινο, όταν αυτός εναρμονίζεται με το Νόμο του Θεού, πορεύονται σ’ αυτό τον κόσμο, σαν οδίτες και οδοιπόροι, χειραγωγούμενοι απ’ αυτόν για να φθάσουν στον δικό τους άγιο και θείο προορισμό και ν’ αφήσουν γνήσια ίχνη ζωής πίσω τους. Κι αν έχουμε μάτια να δούμε και στους προηγούμενους των είκοσι αιώνων, όλα μιλούσαν για το Νόμο. Κι όλα προέβαλαν τον Νομοδότη. Ποιος παίρνει τη θέση Του!
Λυπούμαστε! Φοβόμαστε, τρέμουμε. Δεν έχουμε τώρα από πού να πιαστούμε δίπλα μας, και να κρατηθούμε.
Ας είναι καλά αυτοί οι λίγοι που υψώνουν φωνή. Αλλά τουλάχιστον οι άλλοι, πριν νομοθετήσουν άνομα, ας μας ακούσουν.
Ας δώσουν μια ευκαιρία στο λαό αυτό να πει ένα σθεναρό όχι σ’ αυτά τα οποία μόνο με πόνο, με πυρ και με θείον, εδοκίμασε ο Κύριος ο Θεός.
Πώς να βγει το παιδί μας απ’ την πόρτα του σπιτιού του, απ’το άρωμα της οικογενειακής εστίας, και να αναπνεύσει τη δυσωδία της διπλανής πόρτας, όταν αυτή κατοικείται από πρόσωπα δυστυχή που τάχα ζουν νόμιμη ζωή.
Προχώρησε ο νους τους. Είδαν με «σοφία» όλες τις παραμέτρους της βόμβας που τίθεται στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας και προσπαθούν να προβλέψουν τις καταστροφές της εκρήξεώς της. Είμαστε κοντόφθαλμοι μπροστά στη θεία σοφία.
Ας το πάρουν χαμπάρι. Θάναι σκληρά τα κέντρα στα οποία λακτίζουν. Θα γίνει ένας χαλασμός. Θα φθάσει η δυσοσμία του επιχειρούμενου στους θείους μυκτήρες και θα συντριβούν τα σχέδια των πονηρών.
«Οι πονηρευόμενοι εξολοθρευθήσονται». Γι’ αυτό, προσέξτε Αδελφοί μας. Άρχοντές μας προσέξτε. «Θεός ου μυκτηρίζεται».
Λυπηθήτε αυτό το λαό. Πέρασε χρόνια φτώχειας και δυστυχίας και κατοχών και πολέμων. Εξουθενώθηκε και εξαθλιώθηκε. Δεν ταπεινώθηκε όμως. Κράτησε τις Αρχές του και βγήκε νικητής. Όλα τα επιχειρήματα είναι έωλα. Το βλέπετε, το καταλαβαίνετε.
Ακούστε τη συνείδησή σας και δεν θα χάσετε. Δεν θα χάσετε. Κι αν δεν συμφέρει, όταν βλέπουμε τα πράγματα βολικά και κοντόφθαλμα, να ξέρετε, την όποια θυσία θα σάς την ανταμείψει ο Θεός. Είναι αδιάψευστος ο Κύριος.
Δεν παραχαράσσεται ο Νόμος Του, δεν αφήνει χρέη. Οι άνθρωποι που σάς πλανούν είναι καταδικασμένοι. Η αμαρτία τους είναι το χειρότερο είδος της αμαρτίας. «Βασιλείαν Ουρανών ου κληρονομήσουσι».
Μην τούς αποκοιμίζουμε μ’ αυτό το σκληρό υπνωτικό. Μ’ αυτό το νόμο που τους ρίχνουμε σαν ξεροκόμματο.
Ίσως τους απαλύνει λίγο τον πόνο για την εδώ ζωή, και για μια κοντόφθαλμη προοπτική. Το αιώνιο, το ακατάλυτο δεν θα το αντέξουν.
Γι’ αυτό «πρόσχωμεν». «Άνω σχώμεν τας καρδίας». Δεν είμαστε εμείς σαν κι αυτούς. Εμείς είμαστε η Ορθόδοξη Ελλάδα.
Αυτός είναι ο θησαυρός μας. Αυτό μάς ζηλεύουν. Αυτό θέλουν να μάς συλλήσουν.
Ας μην πέσουμε στην παγίδα τους. Ας μην προδώσουμε. Κι έχουμε τρόπο να μαζέψουμε τα τραύματά μας. Αρκεί να βγούμε νικητές κι απ’ αυτόν τον πόλεμο.


Σταματης Σπανουδακης - ΚΥΜΑΤΑΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΗ ΓΗ ΚΟΥΒΑΛΑΣ.DetailsStamatis Spanoudakis - Mavros Kavalaris - Black HorsemanDetailsΘα ’ρθεις σαν αστραπή - Σταμάτης ΣπανουδάκηςΣπανουδάκης Αλέξανδρος ~Spanoudakis Alexander the Great 

banner wind

audio logo Ύμνος της IPA


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Περιοδικό Συνεταιρισμού Τεύχος 1

ipa2020 t01 prosfores

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ

xartis

ΠΡΟΒΟΛΗ ΑΡΘΡΩΝ ΒΑΣΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗΣ

« Ιούνιος 2020 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

Online Χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 55 επισκέπτες και κανένα μέλος